สารกันบูดในอาหารเป็นสารที่ออกฤทธิ์ยับยั้งการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์อย่างต่อเนื่องซึ่งมีสารตั้งต้นในการเผาผลาญเป็นสารที่เน่าเสียง่าย ที่สำคัญสามารถยับยั้งการเกิดกระบวนการเน่าเสียที่อ่อนแอได้มากที่สุดภายใต้สภาวะต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรักษาผลกระทบที่ยั่งยืนแม้ว่าการฆ่าเชื้อโดยทั่วไปจะไม่เพียงพอก็ตาม น้ำมันแร่ น้ำมันถ่านหิน และแทนนินใช้เพื่อรักษาเส้นใยและไม้ ฟอร์มาลดีไฮด์ เมอร์คิวริกคลอไรด์ โทลูอีน บิวทิลพาราเบน อนุพันธ์ของไนโตรฟูรันโทอิน หรือเรซินยาหม่อง ใช้สำหรับตัวอย่างทางชีววิทยา มีการจำกัดการใช้สารกันบูดในอาหาร ดังนั้นจึงมักใช้วิธีการทางกายภาพ เช่น การตากแห้งและการดอง สารกันบูดเฉพาะทาง ได้แก่ กรดอินทรีย์ เช่น กรดอะซิติก น้ำมันพืชที่มีกรดโอเลอิกเอสเทอร์ และส่วนประกอบของน้ำมันหอมระเหยชนิดพิเศษ เช่น มัสตาร์ด สำหรับการใช้งานเฉพาะจุดในสิ่งมีชีวิต (เช่น พื้นผิวร่างกายมนุษย์หรือทางเดินอาหาร) สามารถใช้สารกันบูดต่างๆ (เช่น ไอโอโดฟอร์ม ฟีนิลซาลิซิเลต สีย้อมสวรรค์ หรือเม็ดสีอะคริดีน) ได้ ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขเฉพาะ
สารกันบูดในอาหารเป็นสารที่ช่วยยับยั้งการเน่าเสียของสารต่างๆ นั่นคือพวกมันออกฤทธิ์ยับยั้งการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์อย่างยั่งยืนซึ่งใช้สารที่เน่าเปื่อยเป็นสารตั้งต้นในการเผาผลาญ ที่สำคัญสามารถยับยั้งการเน่าเสียได้ภายใต้สภาวะต่างๆ โดยเฉพาะการรักษาประสิทธิภาพแม้ว่าการฆ่าเชื้อโดยทั่วไปจะไม่เพียงพอก็ตาม
ประเภทที่ใช้แตกต่างกันไปทั่วโลก สหรัฐอเมริกาใช้ 50 ญี่ปุ่นประมาณ 40 และสารฆ่าเชื้อแบคทีเรียแตกต่างกัน แต่โดยทั่วไปไม่มีผลในการฆ่าเชื้อแบคทีเรีย ยับยั้งการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์เท่านั้น มีความเป็นพิษต่ำและทำลายรสชาติของอาหารน้อยที่สุด และวิธีการสมัครนั้นค่อนข้างง่ายที่จะเชี่ยวชาญ
ประเทศของฉันกำหนดให้ใช้สารกันบูด 30 ชนิด รวมถึงกรดเบนโซอิก โซเดียมเบนโซเอต กรดซอร์บิก โพแทสเซียมซอร์เบต และแคลเซียมโพรพิโอเนต
